• FC Aalsmeer JO16-1 - V.V. IJmuiden JO16-1  (1-3)

    11 okt 2021
  • In deze week van de Nobelprijzen werd ook de Nobelprijs voor de Vrede weer toegekend. Aan maar liefst twee winnaars. Vertegenwoordigers van het vrije woord, de pers. En ook al ben ik slechts een kleine amateurs sportjournalist, het woord 'vrede' miste ik zaterdag op het veld van FC Aalsmeer...

    De mannen van Mike waren te gast op het prachtige sportcomplex van FC Aalsmeer. Maar liefst 21 kleedkamers rijk en met keurige velden. Er werd geaast op het hoofdveld, dat was voorzien van een enorm digibord met tijd en score-info. Het werd een veld achteraan. Toch was ook dat een prima grasmat. Keeper Mika is helaas nog geblesseerd maar het team heeft met Levi een waardig waarnemer op doel.

    FC Aalsmeer JO16-1 - V.V. IJmuiden JO16-1  (1-3)

    De zon scheen, de fans hadden er net zoveel zin in als de mannen zelf! Tot zover het goede nieuws helaas...

    Al vooraf bleek, zo ondervond Mike, dat de scheidsrechter slechts één woord sprak... 'ja'. En al vlot na het eerste fluitsignaal bleek hij ook echt slechts te communiceren via zijn fluit. Ongeveer elke minuut legde hij het spel stil voor vermeende overtredingen, hij had daarbij de sterke voorkeur die onze mannen aan te rekenen. Ondanks de zon regende het, swalbes welteverstaan. Gevaarlijk spel, schouderduwen, buitenspel, IJmuiden kreeg wel 25x een vrije trap tegen. De mannen kwamen daardoor uiteraard niet in hun spel en het was ook geen leuk schouwspel voor de meegereisde fans. De frustratie groeide welig.

    Mike hield het hoofd koel en ook in het veld coachten de jongens elkaar om de focus te bewaren. Een enkele keer lukte het zelfs kansen te creëren. Maar helaas leidden die (nog) niet tot daadwerkelijke scores. Aalsmeer beschikte over een uitstekende meevoetballende verdediger die vele acties dwarsboomde.

    FC Aalsmeer JO16-1 - V.V. IJmuiden JO16-1  (1-3) 1

    Mike werd niet benijd in de rust. Hoe hou je je team scherp? Aan sportieve vechtlust ontbrak het hen echt niet.

    Na rust werd het nog erger. Ook langs de lijn werd het onrustiger. Het voelde voor velen zo onrechtvaardig.

    De aanvallen verscherpen en er hing een doelpunt in de lucht... maar waar. Helaas viel deze aan de thuis zijde. Omdat er iets minder snel gefloten werd kon er meer gevoetbald worden. Dat deed ons team goed. En dat leverde ook onze ploeg een punt op. Na een haarscherpe voorzet van Fabio op Sem kopte Sem hard en vakkundig de bal in de touwen. Yes!

    Frustratie

    Helaas verruwde daarna het spel weer, uit frustratie? Er begonnen niet alleen irritaties te ontstaan, het kwam ook tot kleine opstootjes. Mike besloot een enkele keer tot een wissel om de jongens even tot zichzelf te laten komen. Slimme keuzes die verder leed konden voorkomen. Helaas liet de andere coach zich minder gelden en gaf zijn team de vrije hand. 

    Een mooie voorzet van de rechtsbuiten van Aalsmeer werd niet ontvangen door zijn teamgenoot maar krulde, ongelukkig voor ons, achter Levi langs het doel in... 2-1. IJmuiden bleef voetballen en probeerde uit de problemen te blijven. Na een ferme overtreding op Fabio meende het team ook eens een vrije trap te krijgen maar de scheids liet doorspelen omdat er scoringskansen waren. En jawel, de 3-1 was een feit. Volkomen onterecht volgens de spelers, coach en fans maar hij telde. Niet lang daarna dacht Aalsmeer het nogmaals te mogen doen. Met twee gestrekte benen (van achter) werd Fabio opnieuw neergehaald. De jongens ontploften, Mike ging het veld in... maar pas na flink aandringen was de scheids bereid geel uit te delen aan de thuisploeg. Een groot compliment naar onze jongens hier, want zij wisten elkaar te bedaren en zich niet te laten verleiden tot verdere escalatie.

    Met nog een paar minuten te gaan speelden de jongens alsof hun leven ervan afhing. Maar dit ging 'm niet worden. Op alle fronten een verloren zaak vandaag.

    Mike toonde zich andermaal een goede coach door de jongens keurig tot handenschudden te krijgen. Er zit niks anders op dan deze wedstrijd gauw te vergeten na er lering uit te hebben getrokken.

    Tekst: Dunja van Banning
    Fotografie: Pascal Wolterman