• Fc Almere MO17-1 vs VV IJmuiden MO17-1

    Almere uit, altijd lastig. Al is het alleen maar omdat je langer onderweg bent dan de daadwerkelijke tijd die je aan het spelen/aanmoedigen bent. Maar goed, we zouden eens even laten zien dat we niet voor niets dat ellenlange eind gereden hebben.
    We verzamelden bij Telstar onder het genot van wat après ski hits en hier en daar een thermoskannetje koffie voor onderweg, onze natuurlijke habitat dus. 11 uur verzamelen was voor sommige nog best een opgave op de zaterdag, maar bedenk je dan maar dat de wedstrijd eerst om 09:30 gespeeld zou worden, wat inhoudt dat we ongeveer 07:30 op het parkeerterrein hadden moet staan.
     
    Met een grote opkomst supporters gearriveerd te zijn bij de plaatselijke FC van Almere, werd voor degene die nog niet helemaal wakker werden ‘Guten Morgen Sonneschein’ gedraaid,  (door de lengte van het autoritje had je haast al het idee dat je in Duitsland zat, en als dan ook nog dit liedje wordt gedraaid, sta je toch even gek te kijken) en voor degene die nog in de feestmodus zaten stond ‘Ik moet zuipen’ op.
     
    We bespraken de laatste punten en de ietwat bijzondere opstelling. Doordat we een aantal geblesseerden hebben, hadden we maar 2 wissels, waaronder 1 zieke (heel veel respect Rach!). Zo betraden we het veld.
     
    Voor de meegereisde fans was het heerlijk weer om de wedstrijd te bewonderen. Volop zon, goede temperatuur en een koud biertje in de hand.
    Voor de gemiddelde voetballiefhebber was het daarentegen niet om aan te gluren.
    We begonnen prima aan de wedstrijd, maar al snel werd duidelijk dat die ‘belachelijke’ conditietrainingen toch niet zo belachelijk waren. Iedereen had moeite om het te blijven belopen waardoor er flinke gaten ontstonden. Almere profiteerde hier van en kon vaak zo doorlopen. Gelukkig hadden we de ijzersterke achterhoede die er in de eerste helft voor zorgde dat Almere niet tot scoren kwam, maar het was oprecht billen knijpen.
    In de rust hebben we het allemaal wel eens gezelliger meegemaakt, en was er eigenlijk bij niemand een lachje af te krijgen. We wisten allemaal dat we er 200% bij moesten geven, wilden we niet keihard onderuit gaan. Het zou kunnen..
     
    Begin tweede helft leek het wel alsof iedereen bananen in haar oren tijd tijdens de rust, want dat wat we net besproken hadden, viel nergens terug te zien. En daar was ie dan, de tegengoal waar je lang op kom wachten. Nog geen 5 minuten gespeeld in de tweede helft..
    Dit moest ons wakker schudden, dit moest er voor zorgen dat wij er nu ook nog eentje in rosten. Maar die goal bleef lang uit. Daarentegen zelfs, Almere kon steeds zomaar doorlopen en had vele kansen, maar vooralsnog leek de schade beperkt te blijven. Eventjes dan. Want ondanks dat we iets beter gingen spelen, viel daar dan toch de 2-0. Er was nog tijd om in ieder geval een goal te maken voor de eer, maar hoeveel kansen we ook kregen, er vloog er geen 1 in.
    Daar klonk het eindsignaal van de nogal partijdige scheids, en de teleurstelling was groot. Dat het ‘nog maar’ 2-0 was mogen we God op onze blote knieën voor danken (en onze keepster van deze week, Sophie, die een ergere eindstand voorkwam) want dit was echt niet onze beste wedstrijd.
    Daarom vergeten we deze nu heel snel en focussen we ons op het thuisduel van volgende week tegen SC Buitenveldert.
    Aanvang wedstrijd: 12:00. Zien we jullie dan? We hebben het hard nodig!!
     
    Liefs,
    MO17-1
  •